Ο Κώστας Καρύδας μιλάει για την διετή παρουσία του με τους Charms

30/11/2015
F08

Βρισκόμαστε περίπου στο 1963, καλοκαίρι. Τραγουδάω εντελώς ερασιτεχνικά σε παρέες εκείνη την εποχή κυρίως από μεράκι, γοητευμένος από το νέο ρεύμα της εποχής. Θεωρώ – και μου λένε – οτι έχω ωραία φωνή. Συγχρόνως προσπαθώ όσο μπορώ να παρακολουθώ τις νέες ξένες επιτυχίες που παίζονταν εκείνη την περίοδο, κυρίως από τις λίγες εκπομπές του ραδιοφώνου. Κάποια στιγμή επισκέφτηκα το κατάστημα δίσκων της RCA, του Γιώργου Ορφανίδη που βρίσκονταν στην οδό Κλαυθμώνος. Τα δισκάδικα τότε ήταν μια καλή επιλογή για να μαθαίνεις τι καινούριο υπάρχει, αλλά και να ακούς κομμάτια – με την πρόφαση να σου αρέσουν και θα τα αγοράσεις.

Εκεί γνώρισα τον Σπύρο Καρούτα, κιθαρίστα των Charms που τότε βρίσκονταν σε εμβρυακό στάδιο, παίζοντας κυρίως σε πάρτι σαν τρίο. Του είπα ότι τραγουδάω “ξένα”, μου είπε ότι έχουν συγκρότημα, αλλά δεν έχουν τραγουδιστή. Έτσι την επόμενη βρέθηκα στο Κουκάκι, όπου συνάντησα τον αρχηγό των Charms Γιώργο Στρατή και τον έτερο κιθαρίστα Γιώργο Μπαλάσκα. Μετά από μία σύντομη οντισιόν, έγινα ο τραγουδιστής του γκρουπ και το τέταρτο μέλος του.

Λίγο καιρό αργότερα και μετά από αλλεπάλληλες πρόβες ξεκινήσαμε εμφανίσεις στον Καζανόβα, ένα μικρό υπόγειο κλαμπάκι, που βρίσκονταν απέναντι από το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Συνεχίζουμε με μουσικά πρωινά στο κινηματογράφο Έμπασυ της οδού Ακαδημίας και κατόπιν στο club Blueberry Hill. Το Blueberry Hill ήταν ιδιοκτησίας του Κώστα Τσερώνη, ο οποίος μας μονιμοποίησε στο club, όπου αρχίσαμε να γινόμαστε ευρύτερα γνωστοί.

Ο Τσερώνης ευχαριστημένος από την παρουσία μας, προτείνει να ταξιδέψουμε το καλοκαίρι του 1964 στις Σπέτσες, όπου διατηρούσε το καλοκαιρινό Blueberry Hill. 130 δραχμές και γεύμα – ποιος στην θέση μας δεν θα δεχόταν; Λίγο πριν φύγουμε – και με αφορμή την άρνηση του κιθαρίστα μας Μπαλάσκα να έρθει στο νησί – ο Τσερώνης ουσιαστικά μας επέβαλε να συμπεριλάβουμε στο συγκρότημα τον Κώστα Νικολόπουλο και τον Αλέκο Γλύκα. Οι δύο αυτοί ηλεκτρικοί κιθαρίστες (σόλο ο Γλύκας, ακόρντα ο Νικολόπουλος) ήταν μέλη των Four Littles, ενός γκρουπ που παίζαμε μαζί το χειμώνα στο Blueberry Hill. Ο Καρούτας συνέχιζε να παίζει ακουστική κιθάρα.

Το καλοκαίρι στις Σπέτσες είχε μεγάλη επιτυχία. Παίζαμε καθημερινά και στην πίστα του club ο κόσμος δεν σταματούσε να χορεύει. Το ρεπερτόριο μας αποτελούταν κυρίως από χορευτικά κομμάτια και αρκετά “αγκαλιαστά”, τα οποία ο κόσμος ζητούσε επίμονα. Σεπτέμβριο επιστρέψαμε στην Αθήνα, συνεχίζοντας στο ίδιο μαγαζί – χωρίς όμως τον Καρούτα που αποφάσισε να αποχωρήσει από το σχήμα.

Τον Οκτώβριο συμφωνούμε να γράψουμε τα δύο πρώτα μας δισκάκια, σε μία μικρή εταιρεία (σ.σ. Popular). Τραγουδώ το Unchained Melody (αμερικάνικη επιτυχία της εποχής) και το OK Charm – που στην ουσία ήταν το It’ll be me του Jerry Lee Lewis. Ήδη στο γκρουπ έχουν έρθει δύο νέα παιδιά, ο Σπύρος (Κάνταρος) στο μπάσο και ο πιανίστας Θόδωρος (Λάσκαρης). Ο ήχος μας έχει αλλάξει, έχει γίνει πιο στιβαρός, έχουμε δέσει σαν γκρουπ και αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα.

Αρχές Δεκέμβρη είχα μία μικρή διαφωνία με τον Τσερώνη και σταματάει η συνεργασία μου με τους Charms, ενώ έχουμε συμφωνήσει να ξεκινήσουμε εμφανίσεις στο club Ariel. Δεν με ενοχλεί όμως αυτό γιατί νιώθω ότι έχω μπει μέσα στον κύκλο που ήθελα, κάνοντας το όνειρο μου να τραγουδάω πραγματικότητα. Κατόπιν συνεργάζομαι με τους Stormies του Αλέκου Γλύκα, χωρίς όμως να θεωρούμε μόνιμο μέλος του γκρουπ. Λίγο καιρό,αρχές του καλοκαιριού του 65 οι Charms ξαναβρίσκονται στις Σπέτσες, στο Blueberry Hill. Ήδη έχουν μπει στο σχήμα ο Τέρης Ιερεμίας και ο Μαικ Ροζάκης, με τον πρώτο να είναι συγχρόνως και ο τραγουδιστής του γκρουπ. Ο δεύτερος δεν τραγουδούσε τότε, έλεγε 1-2 τραγούδια – το πρόγραμμα το κρατούσε ο Ιερεμίας.

Κάποια στιγμή λαμβάνω τηλεφώνημα από τον Τσερώνη που μου ζητά να ταξιδέψω στην Σπέτσες και να συμμετάσχω στο συγκρότημα. Πράγματι φτάνω άμεσα στο νησί και ξεκινάω αμέσως μαζί τους. Νιώθω όμως ότι τα πράγματα δεν είναι όπως παλιότερα, υπάρχει στην ατμόσφαιρα μία μουρμούρα, μια δυσαρέσκεια στο πρόσωπο μου. Αυτό συμβαίνει, όχι φυσικά λόγω των σχέσεων μου με τα υπόλοιπα παιδιά ή λόγω των φωνητικών δυνατοτήτων μου. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι η έλευση μου, δυσαρέστησε “κάποιους”, τον οποίον ο ρόλος στο γκρουπ λόγω της επιστροφής μου μειώθηκε. Εν τω μεταξύ στο γκρουπ έχει μπει και ο σαξοφωνίστας των Juniors Πέτρος Πολλάτος με συνέπεια το μεροκάματο να μοιράζεται πλέον στα 6. Ήταν δεδομένο – και το κατάλαβα αργότερα αυτό – ότι επειδή δεν έπαιζα κάποιο μουσικό όργανο, αλλά κρατούσα μόνο το τραγουδιστικό μέρος (ο Ιερεμίας έλεγε τα ιταλικά και εγώ τα αγγλόφωνα κομμάτια) αυτό ήταν πρόβλημα.

Πράγματι με την επιστροφή μας στην Αθήνα και μετά από λίγες εμφανίσεις στο Blueberry Hill, ενημερώθηκα για δεύτερη φορά ότι θα πρέπει να αποχωρήσω από το γκρουπ.

Βρήκα πάλι καταφύγιο στους Stormies, τους οποίους ο Αλέκος ο Γλύκας προσπαθούσε να κρατήσει ζωντανούς μετά τις αλλεπάλληλες αποχωρήσεις. Το καλοκαίρι του 1966 μπαίνω στο σχήμα του μαέστρου Κώστα Κλάββα που τότε εμφανίζονταν στην Νεράιδα. Συνέχισα με αγάπη να κοιτάζω την πορεία των Charms– παρά την όποια πίκρα είχα – και χαίρομαι που ήμουν και εγώ ένα μικρό μέλος της σημαντικής πορείας που είχαν την δεκαετία του 60.

Κώστας Καρύδας

Αφήστε μια απάντηση

You May Also Like